نماز استغفار و نماز جعفر طیار

(1'>نماز 1)
از نبى اكرم (ص): چون روزى تو كم شود و كارت بپراكندگى گرايد حاجتت را بدرگاه حق ببر و نماز استغفار را ترك مكن، و نماز استغفار دو ركعت است در هر ركعت حمد و إِنَّا أَنْزَلْناهُ را بخوان و بعد از قرائت 15 بار بگو:
(استغفر الله)
و بعد بركوع كه رفتى آن را ده بار بگو و مثل نماز 1 نماز را تمام كن كه همه كارهايت ان شاء الله با صلاح آيد.

منبع: مكارم الأخلاق / ترجمه ميرباقرى، ج 2، ص: 134

١ - نماز جعفر طيّار رحمه الله - از کتاب مفاتیح نوین آیت الله مکارم شیرازی

اين نماز بسيار مهم و ارزشمند است كه با سندهاى فراوانى نقل شده است و براى آمرزش گناهان و برآمدن حاجات بسيار مؤثّر است[1681] و نام ديگر اين نماز «نماز تسبيح» است و شيعه و اهل سنّت آن را با روايات متواتر نقل كردهاند.[1682]

وجه نامگذارى آن به نماز جعفر اين است كه در آن هنگام كه جعفر بن ابىطالب (برادر امير مؤمنان عليه السلام) از هجرت حبشه به مدينه بازگشت و به حضور رسول خدا صلى الله عليه و آله رسيد، آن حضرت بسيار خوشحال شد و ميان دو چشمان جعفر را بوسيد و فرمود:

اى جعفر! آيا به تو هديهاى بدهم؟!

عرض كرد: آرى يا رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله!

مردم گمان كردند، كه حضرت مىخواهد طلا يا نقره به او ببخشد، آن حضرت صلى الله عليه و آله فرمود: عملى را به تو بياموزم كه اگر هر روز يا هر ماه و يا هر سالى يك بار به انجامش توفيق يابى، اميد است كه خداوند گناهانت را ببخشد، سپس اين نماز را به وى آموخت.

بهترين وقت انجام اين نماز، در ابتداى روز جمعه است، هرچند در ديگر اوقات شب و روز نيز مىتوان خواند.

اين نماز چهار ركعت است با دو سلام، در ركعت اوّل بعد از «حمد» سورۀ «اذا زلزلت» را مىخوانى، و در ركعت دوم بعد از «حمد» سورۀ «عاديات»، و در ركعت سوم بعد از «حمد» سورۀ «نصر»، و در ركعت چهارم بعد از حمد، «سورۀ توحيد».

در هر ركعت پس از اتمام حمد و سوره، پانزده مرتبه مىگويى: سُبْحٰانَ اللّٰهِ وَ الْحَمْدُ لِلّٰهِ وَ لاٰ اِلٰهَ اِلَّا اللّٰهُ وَ اللّٰهُ اَكْبَرُ.

همين ذكر را پس از ذكر ركوع ده مرتبه و پس از سر برداشتن از ركوع ده مرتبه، در سجدۀ اوّل - پس از ذكر سجده - ده مرتبه، پس از سر برداشتن از سجدۀ اوّل (وقتى كه نشستهاى) ده مرتبه، و در سجدۀ دوم نيز - بعد از ذكر سجده - ده مرتبه، پس از سر برداشتن از سجدۀ دوم و پيش از برخاستن ده مرتبه (در يك ركعت مجموعاً ٧٥ مرتبه مىشود)، در ركعت دوم نيز همين گونه انجام مىدهى كه ده مرتبۀ آخر آن بعد از سجدۀ دوم و قبل از تشهد خواهد بود و در دو ركعت بعد نيز همين گونه عمل مىكنى (كه مجموعاً ٣٠٠ مرتبه تسبيحات مىشود) به اضافه ساير اذكار نماز.[1683]

مرحوم «شيخ كلينى» از امام صادق عليه السلام نقل كرده است كه در سجدۀ آخر ركعت چهارم پس از ذكر تسبيحات بگو:

سُبْحٰانَ مَنْ لَبِسَ الْعِزَّ وَالْوَقٰارَ، سُبْحٰانَ مَنْ تَعَطَّفَ بِالْمَجْدِ وَ تَكَرَّمَ بِهِ،

تسبيح مىكنم كسى را كه صاحب

[0]

[0] مکارم شیرازی، ناصر، کلیات مفاتیح نوین، صفحه: ۱۰۸۱، امام علی بن ابی طالب (علیه السلام)، قم - ایران، 1395 ه.ش.

[1681] . اين نماز در كافى، جلد ٣، صفحۀ ٤٦٥، حديث ١ و بحارالانوار، جلد ٨٨، صفحۀ ١٩٣ به بعد، به نقل از جمال الاسبوع، مصباح المتهجّد، منهاج الصلاح، بلد الامين، ثواب الاعمال و ديگر كتب نقل شده است.

[1682] . عروة الوثقى، فصل صلاة جعفر.

[1683] . جمال الاسبوع، صفحۀ ٢٨٢ و بحارالانوار، جلد ٨٨، صفحۀ ١٩٣، حديث ١.