احادیثی درباره لعن و سایر موضوعات از کتاب میزان الحکمه مرحوم آیت الله ری شهری

18370 الإمامُ عليٌّ عليه السلام: لَعَنَ رسولُ اللّٰهِ صلى 1 عليه و آله عَشرَةً: آكِلَ الرِّبا، ومُوكِلَهُ، وشاهِدَيهِ، وكاتِبَهُ، والواشِمَةَ، والمُستَوشِمَةَ لِلحُسنِ، ومانِعَ الصَّدقَةِ، والمُحَلِّلَ، والمُحَلَّلَ لَهُ، وكانَ يَنهىٰ عَنِ النَّوحِ ولَم يَقُلْ: لَعَنَ.
18370 امام على عليه السلام: رسول خدا صلى الله عليه و آله ده نفر را لعنت فرمود: ربا خوار، ربا دهنده، گواهان بر [دادن و ستاندن] ربا، ثبتكنندۀ آن، زن خالكوب، و زنى كه براى آرايش خود به خالكوب مراجعه كند، كسى كه از دادن زكات خوددارى ورزد و محلّل و كسى كه محلّل گيرد. رسول خدا از نوحهگرى نهى مىفرمود، ولى تعبيرلعنترا دربارۀ آن به كار نبرد.
18373 الإمامُ الباقرُ عليه السلام عن رسول اللّٰهِ صلى الله عليه و آله: لَعَنَ اللّٰهُ المُحَلِّلَ والمُحَلَّلَ لَهُ، ومَن يُوالي غَير مَوالِيهِ، ومَنِ ادَّعىٰ نَسَباً لا يُعرَفُ، والمُتَشبِّهينَ مِن الرِّجالِ بالنِّساءِ، والمُتَشبِّهاتِ مِن النِّساءِ بالرِّجالِ، ومَن أحدَثَ حَدَثاً في الإسلامِ أو آوىٰ مُحْدِثاً، ومَن قَتَلَ غَيرَ قاتِلِهِ أو ضَرَبَ غَيرَ ضاربِهِ، ومَن لَعَنَ أبَوَيهِ. فقالَ رجُلٌ: يا رسولَ اللّٰهِ، أيوجَدُ رجُلٌ يَلعَنُ أبَوَيهِ؟! فقالَ: نَعَم، يَلعَنُ آباءَ الرِّجالِ واُمَّهاتِهِم، فيَلعَنونَ أبَوَيهِ.
18373 امام باقر عليه السلام: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: لعنت خدا بر مُحلّل و كسى كه محلّل مىگيرد و بر كسى كه خود را به غير مولايش نسبت دهد و بر كسى كه براى خود نسب نامعلومى مدّعى شود و بر مردان زننما و زنان مردنما و بر كسى كه در اسلام حادثهاى [قتل نفس] يا بدعت پديد آورد يا حادثه آفرينى [قاتل يا بدعتگذار] را پناه دهد و بر كسى كه غير قاتل خود را بكشد يا كسى را بزند كه او را نزده است و بر كسى كه پدر و مادر خود را لعنت كند. عرض شد: اى رسول خدا! آيا كسى پيدا مىشود كه والدين خود را لعنت كند؟ فرمود: آرى، پدر و مادر مردم را لعنت مىكند و آنها متقابلاً والدين او را لعنت مىكنند.
18374 عنه عليه السلام: لَعَنَ رسولُ اللّٰهِ صلى الله عليه و آله مَن نَظَرَ إلىٰ فَرجِ امرأةٍ لا تَحِلُّ لَهُ، ورجُلاً خانَ أخاهُ في امرأتِهِ، ورجُلاً احْتاجَ النّاسُ إلَيهِ لِيُفَقِّهَهُم فسألَهُم الرِّشوَةَ.
18374 امامباقر عليه السلام: رسول خدا صلى الله عليه و آله لعنت نمود كسى را كه به شرمگاه زن نامحرم بنگرد و مردى را كه به زنِ برادرِ [دينى] خود خيانت ورزد و مردى را كه مردم براى فهم دين خود به او نياز پيدا كنند و او از آنان رشوه [ومزد] طلب كند.
7467. عنه صلى الله عليه و آله: لَعَنَ اللّٰهُ الراشيَ والمُرتَشِيَ والرائشَ الذي يَمشِي بَينَهُما.
7468. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: خدا لعنت كند رشوه دهنده و رشوه گيرنده و واسطۀ بين آن دو را.
18353 الإمامُ الباقرُ عليه السلام: إنّ اللَّعنَةَ إذا خَرَجَت مِن صاحِبِها تَرَدَّدَت بَينَهُ وبَينَ الّذي يُلعَنُ، فإن وَجَدَتْ مَساغاً وإلّا عادَت إلىٰ صاحِبِها وكانَ أحَقَّ بها، فاحذَروا أن تَلعَنوا مؤمناً فيَحِلَّ بِكُم.
18353 امام باقر عليه السلام: چون لعنت از دهان لعنتگر بيرون آيد ميان او و كسى كه لعنت شده است، مردد مىماند؛ اگر راه و مجوّزى [براى رفتن به سوى لعنت شده] نيافت به سوى لعنت كننده برمىگردد كه او به آن سزاوارتر است. پس، از لعنت كردن مؤمنبپرهيزيد، كه به خودتانبرمىگردد.
13220. عنه صلى الله عليه و آله: لا تَقوموا كَما تَقومُ الأعاجِمُ يُعظِّمُ بَعضُها بَعضاً.
13220 پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: مانند عجمها، كه براى بزرگداشت يكديگر از جايشان بلند مىشوند، شما بلند نشويد.
13224. عنه صلى الله عليه و آله: لايُقاملي، إنَّمايُقامُ للّٰهِِعزَّوجلَّ.
13224 پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: براى من نبايد از جا بلند شد. فقط براى خداوند عزّوجلّ بايد برخاست.
4925. الإمامُ عليٌّ عليه السلام: أتُحِبّونَ أن يُكَذَّبَ اللّٰهُ ورَسولُهُ؟! حَدِّثُوا النّاسَ بِما يَعرِفونَ، وأمسِكوا عَمّا يُنكِرونَ.
4926. امام على عليه السلام: آيا دوست داريد كه خدا و رسولش مورد تكذيب قرار گيرند؟ براى مردم آنچه را مىپذيرند، بازگو كنيد و از گفتن آنچه انكارش مىكنند، پرهيز نماييد.
1995 . عنه صلى الله عليه و آله: إنَّ اللّٰهَ لَيُبغِضُ الرَّجُلَ البَليغَ الّذي يَلعَبُ بلِسانِهِ كما تَلعَبُ الباقِرَةُ.
1995. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: خداوند از مرد سخن آور زبانبازى كه مانند گاو با زبان خود بازى مىكند، نفرت دارد.
1996 . عنه صلى الله عليه و آله: لَعَنَ اللّٰهُ الّذين يُشَقِّقونَ الخُطَبَ تَشْقِيقَالشِّعْرِ.
1996. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: نفرين خدا بر كسانى كه در سخنرانى ريزپردازى مىكنند، گويا كه مو مىشكافند!
1998 . عنه صلى الله عليه و آله: شِرارُ امَّتي: الثَّرْثارُونَ والمُتَشَدِّقونَ المُتَفَيْهِقونَ، وخِيارُ امّتي أحاسِنُهُم أخْلاقاً.
1998. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: بدترين افراد امّت من پُرگويان و كسانى هستند كه بى پروا زبان مىگشايند و زياده گويى مىكنند، و بهترين افراد امّتم نيكخوترين آنهايند.
507 عنه صلى الله عليه و آله: اخرُجْ يا عليُّ فقُلْ عن اللّٰهِ لا عَن رسولِ اللّٰه صلى الله عليه و آله: لَعَن اللّٰهُ مَن يَقطَعُ السِّدْرَ.
507. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: اى على! برو و از قول خدا، نه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله، بگو: لعنت خدا بر كسى كه درخت سدر را قطع كند.
508. الإمامُ عليٌّ عليه السلام: كانَ رسولُ اللّٰهِ صلى الله عليه و آله مُكَفَّراً لا يُشكَرُ مَعروفُهُ... وكذلكَ نَحنُ أهلَ البَيتِ مُكَفَّرُونَ لا يُشكَرُ مَعروفُنا، وخِيارُ المُؤمنينَ مُكَفَّرُونَ لا يُشكَرُ مَعروفُهُم.
509. امام على عليه السلام: رسول خدا صلى الله عليه و آله مورد ناسپاسى قرار مىگرفت و از خوبىهايش قدردانى نمىشد... ما اهل بيت نيز احسانهايمان ناديده گرفته مىشود و مورد تشكّر قرار نمىگيريم. مؤمنان نيك نيز ناسپاسى مىشوند و كسى از خوبيهاى آنان قدردانى نمىكند.
20902 عنه عليه السلام: اضرِبْ بطَرفِكَ حَيثُ شِئتَ مِن النّاسِ، فهَل تُبصِرُ إلّافَقيراً يُكابِدُ فَقراً، أو غَنِيّاً بَدَّلَ نِعمَةَ اللّٰهِ كُفراً، أو بَخيلاً اتَّخَذَ البُخلَ بحَقِّ اللّٰهِ وَفراً، أو مُتَمَرِّداً كأنّ باُذُنِهِ عَن سَمعِ المَواعِظِ وَقراً؟! أينَ خِيارُكُم وصُلَحاؤكُم؟! وأينَ أحرارُكُم وسُمَحاؤكُم؟! وأينَ المُتَورِّعونَ في مَكاسِبِهِم، والمُتَنَزِّهونَ في مَذاهِبِهِم؟! ألَيسَ قَد ظَعَنوا جَميعاً عَن هٰذهِ الدُّنيا الدَّنِيَّةِ، والعاجِلَةِ المُنَغِّصَةِ ؟!... فإنّا للّٰهِ وإنّا إلَيهِ راجِعونَ، ظَهَرَ الفَسادُ فَلا مُنكِرٌ مُغيِّرٌ، ولا زاجِرٌ مُزدَجِرٌ، أفبِهذا تُريدونَ أن تُجاوِروا اللّٰهَ في دارِ قُدسِهِ، وتَكونوا أعَزَّ أوليائهِ عِندَهُ؟! هَيهاتَ! لا يُخدَعُ اللّٰهُ عَن جَنَّتِهِ، ولا تُنالُ مَرضاتُهُ إلّا بطاعَتِهِ، لَعَنَ اللّٰهُ الآمِرينَ بالمَعروف التّارِكينَ لَهُ، والنّاهِينَ عَنِ المُنكَرِ العامِلينَ بهِ.
20902 امام على عليه السلام: به مردم اطراف خود نظرى بيفكن، آيا جز فقيرى كه از فقر رنج مىبرد، يا توانگرى كه كفران نعمت خدا مىكند، يا بخيلى كه براى افزودن بر مال خويش حق خدا را نمىپردازد، يا سركشى كه گويى گوش او از شنيدن پند و اندرزها سنگين است، كس ديگرى را مىبينى؟! كجايند نيكان و شايستگان شما؟! كجايند آزادگان و بخشندگان شما؟! كجايند آنان كه در كسب و كارشان پرهيزگار و در راه و رسمشان پاك و وارسته بودند؟! آيا نه اينكه همگى از اين دنياى پست و سراى زودگذرِ رنجآلود رخت بر بستند و كوچيدند؟!... پس، ما همه از آنِ خداييم و همگى به سوى او باز مىگرديم. فساد و تبهكارى آشكار گرديده است؛ اما نه كسى درصدد انكار و تغيير آن بر مىآيد و نه كسى براى جلوگيرى از آن اقدامى مىكند. آيا با اين روش مىخواهيد در سراى پاك خداوند، همجوار او شويد و عزيزترين دوستان او باشيد؟ هيهات! بهشت خدا را با فريب نتوان از او گرفت و جز با اطاعت از خدا به خشنودى او نتوان رسيد. لعنت خدا بر امر كنندگان به معروف كه خود آنها را ترك مىكنند و نهى كنندگان از منكر كه خود آنها را انجام مىدهند.
12892. عنه عليه السلام: لَعَنَ اللّٰهُ الآمِرينَ بِالمَعروفِ التّارِكينَ لَهُ، والنّاهينَ عَنِ المُنكَرِ العامِلينَ بِهِ.
12892 امام على عليه السلام: نفرين خدا بر كسانى كه به خوبى فرمان مىدهند و خود آن را فرو مىگذارند و بر كسانى كه از زشتى باز مى دارند و خود مرتكب آن مىشوند.
18363 عنه صلى الله عليه و آله: ثلاثٌ، مَلعونٌ مَلعونٌ مَن فَعَلَهُنَّ، المُتَغوِّطُ في ظِلِّ النُّزّالِ، والمانِعُ الماءَ المُنْتابَ، والسّادُّ الطّريقَ المَسلوكَ.
18363 پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: سه چيز است كه هر كس آنها را انجام دهد، ملعون است ملعون: كسى كه در سايهگاهها كه مردم مىنشينند مدفوع كند. كسى كه جلوى نوبت آب [ديگران] را بگيرد و كسى كه راه عبور و مرور مردم را ببندد.
18339 رسولُ اللّٰهِ صلى الله عليه و آله: لَعنُ المؤمنِ كقَتلِهِ.
18339 پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: لعنت كردن مؤمن، مانند كشتن اوست.
18340 عنه صلى الله عليه و آله: إنّي لَم ابعَثْ لَعّاناً، وإنّما بُعِثتُ رَحمَةً.
18340 پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: من لعنتگر مبعوث نشدم، بلكه براى رحمت مبعوث شدهام.
18341 عنه صلى الله عليه و آله: لا يَنبَغي للمؤمنِ أن يكونَ لَعّاناً.
18341 پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: براى مؤمن شايسته نيست كه لعنتگر باشد.
18342 عنه صلى الله عليه و آله: لا يكونُ المؤمنُ لَعّاناً.
18342 پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: مؤمن لعنتگر نيست.
18343 عنه صلى الله عليه و آله: لا يَنبَغي لصِدِّيقٍ أن يكونَ لَعّاناً.
18343 پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: براى صدّيق شايسته نيست كه لعنتگر باشد.
18344 عنه صلى الله عليه و آله: لا يكونُ اللَّعّانونَ شُفَعاءَ ولا شُهَداءَ يَومَ القِيامَةِ.
18344 پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: لعنتگران در روز قيامت نه شفاعت كنندهاند نه گواهى دهنده.
18345 عنه صلى الله عليه و آله: إنِ استَطَعتَ ألّا تَلعَنَ شَيئاً فافعَلْ.
18345 پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: اگر مىتوانى چيزى را لعنت نكنى، نكن.
18346 عنه صلى الله عليه و آله - لِرجُلٍ لَعَنَ ناقَتَهُ وهُو يَسيرُ مَعَها -: أخِّرْها عَنّا؛ فَقدِ استُجيبَ لَكَ!
18346 پيامبر خدا صلى الله عليه و آله - به مردى كه بر مادهشترش سوار بود و او را لعنت كرد - فرمود: او را از ما دور كن؛ زيرا نفرينت مستجاب شد!
8415. الإمامُ الصّادقُ عليه السلام - لَمّا سُئلَ عَمَّن شَتَمَ رسولَ اللّٰهِ صلى الله عليه و آله -: يَقتُلُهُ الأدنىٰ فَالأدنىٰ قَبْلَ أن يَرفَعَهُ إلى الإمامِ.
8416. امام صادق عليه السلام - در پاسخ به سؤال از حكم كسى كه رسول خدا صلى الله عليه و آله را ناسزا گويد - فرمود: نزديكترين كس به او مىتواند پيش از آن كه براى محاكمه نزد امام برده شود، وى را بكشد.
16713 عنه صلى الله عليه و آله: أكثَرُ مُنافِقي امَّتي قُرّاؤها.
16713 پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: بيشتر منافقان امّت من، قاريان آن هستند.
12859. عنه صلى الله عليه و آله: واللّٰهِ لَتَأمُرُنَّ بِالمَعروفِ ولَتَنهَوُنَّ عَنِ المُنكَرِ ولَتَأخُذُنَّ عَلىٰ أيديالظّالِمِ ولَتَأطُرُنَّهُ عَلَى الحَقِّ أطْراً، أو لَيَضرِبَنَّ اللّٰهُ بِقُلوبِ بَعضِكُم عَلىٰ بَعضٍ، ثُمَّ يَلعَنُكُم كما لَعَنَهُم.
12859 پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: به خدا سوگند كه يا امر به معروف و نهى از منكر مىكنيد و جلو ستمگر را مىگيريد و او را با زور هم كه شده به راه حق مىكشانيد و يا خداوند دلهاى شما را به جان يكديگر مىاندازد، آن گاه همچنان كه عالمان يهود و راهبان مسيحى را از رحمت خويش دور كرد، شما را نيز از رحمتش دور مىسازد.
10155. عنه عليه السلام - أيضاً -: أنتَ تَزعُمُ أ نّكَ لَنا شِيعَةٌ، وأنتَ لا تَعرِفُ صَباحَنا ومَساءَنا؟! أصبَحنا في قَومِنا بمَنزِلَةِ بَني إسرائيلَ في آلِ فِرعَونَ يُذَبِّحُونَ الأبناءَ، ويَستَحيُونَ النِّساءَ، وأصبَحَ خَيرُ البَرِيَّةِ بَعد نَبِيِّها صلى الله عليه و آله يُلعَنُ عَلَى المَنابِرِ، ويُعطَى الفَضلُ والأموالُ علىٰ شَتمِهِ.
10156. امام زين العابدين عليه السلام - نيز - فرمود -: تو خود را شيعۀ ما مىپندارى و حال و روز ما را در هر صبح و شام نمىدانى؟ در حالى صبح كرديم كه در ميان قوم خود همچون بنى اسرائيليم در ميان خاندان فرعون. مردان را مىكشند و زنان را زنده نگه مىدارند و بهترين خلايق بعد از پيامبر صلى الله عليه و آله بر فراز منبرها لعن مىشود و براى دشنام دادن به او مال و منال مىدهند.
14198 عنه صلى الله عليه و آله: وَيلٌ لِاُمَّتي مِن عُلَماءِ السُّوءِ!
14198 پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: واى بر امّت من، از دست عالمانِ بدكردار.
21391 عنه صلى الله عليه و آله: بِئسَ العَبدُ عَبدٌ لَهُ هَوًى يُضِلُّهُ، ونَفسٌ تُذِلُّهُ.
21391 پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: چه بد بندهاى است، آن بنده كه او را هوسى گمراه كننده و نفسى خواركننده باشد.
18428 كنز العمّال عن رَسولِ اللّٰه صلى الله عليه و آله: مَن أحَبَّ لِقاءَ اللّٰهِ أحَبَّ اللّٰهُ لِقاءَهُ، ومَن كَرِهَ لِقاءَ اللّٰهِ كَرِهَ اللّٰهُ لِقاءَهُ. قالوا: يا رسولَ اللّٰهِ، كُلُّنا نَكرَهُ المَوتَ! قالَ: لَيسَ ذٰلكَ كَراهِيَةَ المَوتِ، ولٰكنّ المؤمنَ إذا حُضِرَ جاءَهُ البَشيرُ مِن اللّٰهِ بما هُو صائرٌ إلَيهِ، فلَيسَ شَيءٌ أحَبَّ إلَيهِ مِن أن يكونَ قد لَقِيَ اللّٰهَ، فأحَبَّ لِقاءَ اللّٰهِ فأحَبَّ اللّٰهُ لِقاءَهُ. وإنّ الفاجِرَ إذا حُضِرَ جاءَهُ ما هُو صائرٌ إلَيهِ مِن الشَّرِّ، فكَرِهَ لِقاءَ اللّٰهِ فكَرِهَ اللّٰهُ لِقاءَهُ.
18428 كنز العمّال: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: هركه ديدار خدا را دوست داشته باشد، خدا نيز ديدار او را دوست مىدارد. و هركه ديدار خدا را خوشنداشته باشد خدا نيز ديدار با او را خوش ندارد. عرض كردند: اى رسول خدا! همۀ ما مرگ را ناخوشداريم! فرمود: اين، ربطى به ناخوش داشتن مرگ ندارد؛ بلكه مؤمن چون زمان مرگش فرا رسد، بشارت دهندهاى از جانب خدا مىآيد و او را به آنچه به سويش مىرود بشارت مىدهد. در اين هنگام براى او چيزى محبوبتر از اين نيست كه به ديدار خدا رود. بنابر اين، او ديدار خدا را دوست دارد و خداهم ديدار او را دوست دارد.
18429 الإمامُ عليٌّ عليه السلام: تَمَسَّكُوا بِما أمَرَكُمُ اللّٰهُ بهِ، فما بَينَ أحَدِكُم وبَينَ أن يَغتَبِطَ ويَرىٰ ما يُحِبُّ إلّاأن يَحضُرَهُ رسولُ اللّٰهِ صلى الله عليه و آله، وما عِندَ اللّٰهِ خَيرٌ وأبقىٰ، وتأتَيهُ البِشارَةُ مِن اللّٰهِ عَزَّوجلَّ فتَقَرَّ عَينُهُ ويُحِبَّ لِقاءَ اللّٰهِ.
18429 امام على عليه السلام: به آنچه خداوند شما را بدان فرمان داده است، چنگ در زنيد؛ زيرا ميان هر يك از شما و رسيدنش به شادى و ديدن آنچه دوست دارد جز اين نيست كه رسول خدا صلى الله عليه و آله نزد او حاضر شود. و آنچه نزد خداست بهتر و ماندنىتر است و بشارتى از جانب خداوند عزّوجلّ به او رسد كه در نتيجه چشمش روشن شود و ديدار خدا را دوست بدارد.